STAP VOOR STAP De afgelopen weken ben ik weer voorzichtig begonnen met trainen. Dit resulteerde de eerste weken in veel spierpijn omdat ik meer dan een half jaar niets heb kunnen doen wat in de buurt van een beetje snelheid kwam. In het begin wist ik echt niet of ik ooit nog een 200 zou kunnen lopen, het gevoel van sprinten was nergens te vinden. Dat alles is natuurlijk niet zo raar. Feit is, dat ik mijn laatste training op vrijdag weer een gevoel kreeg dat ik technisch weer wat op de goede weg zit en dat er ook weer wat snelheid en power in mijn lopen komt. Dat maakte me toch wel aardig blij. De komende tijd is het zaak om rustig op te blijven bouwen. Ik voel nog wel wat van mijn blessure, maar het is echt een stuk minder. Ik moet in april nog een keer naar Duitsland en ga daarna voor twee weken op trainingskamp. Waar naartoe is nog niet helemaal duidelijk, maar dat weet ik hopelijk snel. Patrick, 19-03-2006 _______________________________________________________________ PRAAG - STUTTGART - TURIJN - PRAAG Het is de afgelopen week een beetje anders gelopen dan verwacht. Nadat ik de praktijk van de arts in de buurt van Stuttgart ben binnen gestapt, heb ik er bijna 4 dagen doorgebracht. Men heeft me van binnen en van buiten, van top tot teen doorzocht en behandeld. De conclusie van de arts was, dat er een ontsteking zit in het bekken (voor de kenners: sacroielitis). Tot nu toe heeft nog niemand dat geconstateerd, dus dat was in ieder geval iets nieuws. Het probleem is nu om die ontsteking weg te krijgen en dat zal niet zo makkelijk zijn omdat ie er waarschijnlijk al een aardige tijd zit. Ik moet er over een paar weken waarschijnlijk weer naartoe. Dat ik daar wat langer ben gebleven hield ook in dat ik pas op maandagavond in Valfrejus aankwam, waar we in een appartement verbleven in de buurt van Italië en Turijn dus. Helaas waren Ilse en Jeanette net daarvoor gecrasht en zijn ze ook niet meer naar beneden geweest. Ik had kaarten voor het bobben, maar die heb ik dus uitendelijk niet gebruikt, niemand had nog echt zin om naar het bobben te gaan. Uiteindelijk hebben we de 1500 mannen in het Holland Heineken Huis gekeken en de 1500 vrouwen live in de hal gezien. Ik moet zeggen dat ik toch wat meer had verwacht van een Olympische Spelen. Misschien was mijn verwachtingspatroon wat te hoog en mag ik het niet vergelijken met de Zomer Spelen, maar ik miste een grootse Olympische sfeer. Afgelopen maandag ben ik weer begonnen met de opbouw van mijn training. Ik voel nog wel iets in mijn bil, maar de pijn is een stuk minder. Geval is wel, dat ik al meer dan een half jaar niet iets van sprinttraining heb gedaan en ik dus na 2x4x60 meter al aardig moe was. We zullen zien hoe het de komende weken zal gaan. Ik meld me wel weer als ik wat te vertellen heb. Patrick 02-03-2006   _______________________________________________________________ ZONNIG!!!! De komende weken ga ik met volle hoop tegemoet. Ten eerste ga ik aanstaande vrijdag naar Stuttgart op bezoek bij een neuro-chirurg die me hopelijk van mijn klachten af kan helpen. Toen ik een paar weken terug de afspraak maakte voelde ik meteen dat ik weer vooruit kon kijken op misschien wel een zomerseizoen. Mijn atletiek-toekomst werd weer zonnig. Ten tweede ga ik vanuit Stuttgart meteen door naar Turijn om de Olympische Spelen van dichtbij mee te maken. Nu ze inmiddels begonnen zijn en ik alles een beetje op tv aan het volgen ben, kijk ik er natuurlijk erg naar uit om daar te zijn. Ik ben benieuwd!!! Als ik weer terug ben, vertel ik natuurlijk alles over de arts en de Spelen. Tot dan. Patrick 13-02-2006 _______________________________________________________________ KOUD! Op dit moment is het erg koud in Tsjechië. Een paar dagen terug vond mijn auto het ook wel genoeg en op weg naar mijn werk stopte ie er spontaan mee. We zijn de hele middag bezig geweest om hem weer aan de praat te krijgen zonder resultaat, helaas. Maarrrrr....... vandaag hebben we hem getrakteerd op een nieuwe accu en heeft ie er weer zin in gekregen. Gelukkig maar. Het is ook wel een beetje te koud met bijna minus 20. Ik heb een aantal Nederlanders gevonden die het iedere maandag tegen de tsjechen opnemen op het voetbalveld. Ik ben inmiddels 1 keer geweest en moest meteen wennen aan al dat gemopper en gescheld op elkaar. In de atletiek is er eigenlijk maar 1 persoon bij me op de baan, en dat ben ik zelf. Dat is toch wat anders. Dan is er ook maar 1 persoon waar je op kunt vloeken als het niet gaat. Wel zo sociaal. Na het voetballen had ik trouwens wel ontzettend veel last van mijn blessure, maar ja. Ik ben inmiddels ook al een aantal keer ingezet als spinning-instructeur. Daar heb ik geen last van mijn blessure, wat uiteindelijk wel fijn is. Kan ik mezelf en anderen afmatten zonder klachten. Ik ga volgende maand een aantal dagen naar Turijn om in eerste instantie de bob-dames aan te moedigen en daarna de dames bij de 1500m schaatsen. Ik ben benieuwd hoe de sfeer tijdens de Winter Spelen is. Kijk er nu al naar uit. Patrick, 25-01-2006